Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε συνθήκες πολέμου

Ζούμε και μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε συνθήκες πολέμου. Ενός πολέμου που είναι πολύ πιο βάρβαρος και πολύ πιο ύπουλος από τον γνωστό πόλεμο μιας πολεμικής σύρραξης μεταξύ δύο χωρών, όπου κανονικά τα γυναικόπαιδα ΔΕΝ συμμετέχουν.

Ζούμε με το βλέμμα μας να ψάχνει τις άκρες του δρόμου, ψυλλιασμένες για μία ενδεχόμενη επίθεση ενός κλέφτη ή ενός βιαστή. Ζούμε περιμένοντας ανήσυχες τους εφήβους να επιστρέψουν από τη βόλτα με τους φίλους και μετά τους ανακρίνουμε: «Ποιοι ήταν αυτοί που σε έφεραν;». Στέλνουμε τα παιδιά μας σχολείο και, αγνοώντας το άγουρο της ηλικίας τους, τα δασκαλεύουμε: «Αν κάποιος σε ακουμπήσει περίεργα…». Ζούμε με αγωνία. Λέμε διαρκώς: «Πρόσεχε…!»

Γιατί τα ακούμε και τα διαβάζουμε:

Μη μεγαλώσετε έναν ακόμη άνθρωπο που δεν κατάφερε να ζήσει για τον εαυτό του....

Μπαλαρίνες που χάθηκαν σε αποτυχημένες πιρουέτες. Γιατροί που ξέμειναν με την ασπιρίνη, πικρή στο στόμα. Δικηγόροι που επιχειρηματολογούν μοναχικά χωρίς αντίλογο. Επιστήμονες που η τύχη τους έριξε στο γκισέ μιας γραμματείας. Καθηγητές που δεν δίδαξαν ποτέ κανέναν: Πόσοι από αυτούς τους φιλόδοξους επαγγελματίες -που η πορεία τους έστειλε αλλού- δεν είμαστε γονείς που αποφασίσαμε να επενδύσουμε στα παιδιά μας, χτίζοντας το μέλλον τους; Πόσοι από εμάς δεν επιθυμούμε να ζήσουμε το δικό μας χαμένο όνειρο μέσα από τα παιδιά μας;

ΔιαβάζουΜΕ την προπαίδεια. ΓράφουΜΕ διαγώνισμα ιστορία. ΧάσαΜΕ στον αγώνα του ποδοσφαίρου. Πρόκειται για ένα πρώτο πληθυντικό που δεν είναι μεγαλοπρεπείας, αλλά ένας πληθυντικός εγωισμού και προσωπικών φιλοδοξιών που γεμίζει μέσα από τις λέξεις τις ελπίδες μας.

Η επιτυχία στις εξετάσεις κάνει ευτυχισμένα τα παιδιά μας;

Της Στεύης Τσούτση.

Μετρώ τα χρόνια πίσω.

Σαν σήμερα.

Όχι, δεν ήταν ίδια μέρα, ίδια ημερομηνία.

Απλά ίδια περίοδος. Ίδια αναθεματισμένη χρονική περίοδος.

Με θυμάμαι σε ένα πράσινο θρανίο. Ένα τυχαίο θρανίο με γραμμένους στίχους με μολύβι και στυλό. Δεν ήταν το δικό μου. Δεν αναγνώριζα το γραφικό μου χαρακτήρα. Δεν είχε πάνω του σκόρπιες μαθηματικές εξισώσεις κι αρχικούς χρόνους ρημάτων. Δεν είχε ολόκληρους διαλόγους με τη διπλανή μου γραμμένους την ώρα της ιστορίας.

Αυτό το θρανίο έμενε επιτηδευμένα αλέκιαστο. Έμενε ανοικεία αδειανό.

Και περίμενε…

Κι εγώ να κάθομαι και να μη βλέπω μπροστά μου τίποτα. Δίπλα, μπροστά, πίσω, οικεία πρόσωπα. Άνθρωποι που είχαμε μοιραστεί πολλά.

Σχολικές μνήμες.

‘Ανθρωποι που εκείνη τη στιγμή μοιράζονταν μαζί μου και κάτι ακόμη. Κάτι βασανιστικά κυρίαρχο.

‘Αγχος.

Αυτός που θα περνούσε την πόρτα θα κουβαλούσε μαζί του και την αιτία του άγχους μου. Θα έφερνε τα θέματα των Πανελληνίων.

Πρώτο μάθημα. Έκθεση.

Όπως ακριβώς είναι και σήμερα.

Σήμερα που πάλι, σαν και τότε, σαν και κάθε χρόνο τέτοια εποχή θα αρχίσουν οι Πανελλήνιες.

Και θα κορυφωθούν τα χτυποκάρδια.

Πόσα όνειρα στον αέρα; Πόσοι κόποι που αναμένουν να αναγνωριστούν;

Πολλά.

Κι όνειρα κι ελπίδες και κόποι και θυσίες.

Ποιος κατάφερε να μετρήσει ποτέ το χρόνο της προετοιμασίας για όλο αυτό; Ποιος μέτρησε τις στερήσεις μιας οικογένειας, τους πανικούς, τις υπερβάσεις;

Αμέτρητα όλα. Όλα δοσμένα στο βωμό του μέλλοντος.

Γιατί έτσι θεωρούνταν πάντα. Έτσι νομίζω λένε και σήμερα.

Οι Πανελλήνιες καθορίζουν λένε το μέλλον. Γι’αυτό το άγχος, γι’αυτό οι ιδρωμένες παλάμες, γι’αυτό τα κλάματα στα εξεταστικά κέντρα.

Κι αναρωτιέμαι 15 χρόνια μετά. Έχοντας σπουδάσει, έχοντας καθορίσει εκείνη την πρώτη μέρα το “μέλλον” μου όπως έλεγαν. Και δουλεύοντας σήμερα σε κάτι που δε σπούδασα μα σε κάτι που αγάπησα. Τι αξίζει τελικά;

Πόσο πληρώνεται η ευτυχία και που τη βρίσκει κανείς;

Ποια θέματα Πανελληνίων την καθορίζουν και ποια αποτελέσματα;

Ή μήπως κάτι κάνουμε λάθος;

Κι εδώ έρχεται ο Καβάφης και μιλάει για ταξίδια και προορισμούς.

Κι εγώ θα πω πως η γνώση και η αγάπη γι’αυτήν είναι το ταξίδι.

Όσο για τον προορισμό; Άγνωστος…

Η καρδιά του καθενός θα τον ορίσει. Αυτή πάντα ξέρει κι ας μην την ακούμε. Σήμερα τα παιδιά μας μπήκαν να γράψουν.

Κι όταν θα βγουν, πάλι παιδιά μας θα είναι και θα πρέπει να καμαρώνουμε γι’αυτά.

Ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Γιατί θα έχουν παλέψει για τη ζωή τους και αυτό και μόνο είναι αρκετό για να κερδίσουν το σεβασμό μας.

Κανείς δε χάνεται, να το θυμάστε. Και κανείς βαθμός δεν μπορεί να ορίσει την ευτυχία αυτών των πλασμάτων.

Την ψηλαφίζουν τη ζωή. Και θα τη βρουν την άκρη τους.

Αυτό να τους ευχηθείτε καθώς θα τα σταυρώνετε κάθε μέρα πριν να φύγουν από το σπίτι.

Να είναι καλοί άνθρωποι, να τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και να βρουν την άκρη στο κουβάρι που το λένε ζωή.

Όλα τα άλλα βρίσκονται…

Πηγή

Συμβουλές προς μαθητές για την αντιμετώπιση του άγχους των εξετάσεων

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ Μ. ΖΑΦΕΙΡΟΠΟΥΛΟΥ

Συμβουλές προς μαθητές για την αντιμετώπιση του άγχους των εξετάσεων

Διανύουμε περίοδο εξετάσεων… δεν είναι μόνο οι πανελλαδικές, αν και έχουν ειδική βαρύτητα στο μυαλό όλων μας… Είναι οι προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις Γυμνασίου και Λυκείου, οι εξετάσεις για τα Πρότυπα, οι εξετάσεις για τις ξένες γλώσσες… Έτσι, οι μαθητές στην Ελλάδα- και όχι μόνο- τον τελευταίο μήνα της άνοιξης και τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού, την εποχή δηλαδή που η φύση ξελογιάζει το νου, ιδιαίτερα ενός εφήβου, κάνουν αγώνα να «συγκεντρώσουν το μυαλό τους» – ή τουλάχιστον προσπαθούν… Και δυστυχώς, «σύντροφος» σε αυτή την προσπάθεια είναι το άγχος της επίδοσης…

«Το ήπιο άγχος είναι φυσιολογικό και συχνά χρήσιμο για να διατηρείται ο άνθρωπος σε ψυχική και σωματική εγρήγορση ώστε να είναι αποτελεσματικός και δημιουργικός. Το έντονο και υπερβολικό άγχος, από την άλλη πλευρά,

Μάθετε πώς να μελετάτε

 

Υποστηρικτικές συνθήκες εργασίας:

Χώρος εργασίας:

§  Είναι προτιμότερο να επιλέγεται ο ίδιος πάντοτε χώρος.

§  Στο τραπέζι πρέπει να υπάρχουν αποκλειστικά και μόνο αυτά που είναι απαραίτητα για το διάβασμα του συγκεκριμένου μαθήματος.

§  Κατά τα διαλείμματα είναι απαραίτητο να γίνεται αλλαγή του χώρου.

Ώρες εργασίας:

§  Ο καθένας πρέπει να βρει ποιες ώρες είναι γι’ αυτόν οι πιο αποδοτικές.

§  Είναι προτιμότερο να υπάρχουν προκαθορισμένες ώρες διαβάσματος. Κάθε αλλαγή συνήθειας απαιτεί και ανάλογο χρόνο προσαρμογής.

Διαλείμματα:

§  Τα διαλείμματα είναι σημαντικά, απαραίτητα και βοηθούν τη μάθηση.

§  Η διάρκεια του διαλείμματος πρέπει να προκαθορίζεται και να τηρείται.

§  Οι δραστηριότητες κατά τα διαλείμματα πρέπει να διαφοροποιούνται από τη διαδικασία του διαβάσματος.

§  Κατά τα σύντομα διαλείμματα αποφύγετε τις δραστηριότητες που διακόπτονται δύσκολα (τηλεόραση, ηλεκτρονικά παιχνίδια).

Σωματική ευεξία:

§  Κατάλληλη διατροφή.

§  Συστήνεται η κίνηση ως αντισταθμιστικός παράγοντας (για παράδειγμα, κατά τα διαλείμματα).

§  Είναι απαραίτητος αρκετός ύπνος για την αναζωογόνηση του σώματος.

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΟΣ

12 πράγματα που πρέπει να δει το παιδί να κάνουν οι γονείς του

Μια από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που λένε οι γονείς στα παιδιά είναι «Κάνε αυτό που σου λέω!», ενώ ξέρουμε πολύ καλά ότι τα παιδιά μαθαίνουν, βλέποντας και παρατηρώντας πώς φέρονται οι γονείς τους.

Παρακάτω τα πιο βασικά πράγματα που πρέπει να κάνει ένας γονιός για να τον δει το παιδί του και να μάθει κάτι χρήσιμο και σωστό, που θα το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή.

1.    Διάβασμα

Το κάθε παιδί πρέπει να έχει την εμπειρία να βλέπει τους γονείς του να διαβάζουν και να το απολαμβάνουν. Έτσι, το παιδί μαθαίνει να αγαπάει το βιβλίο και δεν χρειάζεται να του το θυμίσουμε καν! Διάβασε στα παιδιά σου κάθε βράδυ, μάθετε σαν οικογένεια να απολαμβάνετε το διάβασμα, βρείτε χρόνο να καθίσετε όλοι μαζί στον καναπέ για να απολαύσετε βιβλία.

2.    Φιλανθρωπία

Δίδαξε στο παιδί σου να αγαπάει τους άλλους και να τους βοηθάει όταν μπορεί. Μαζέψτε μαζί με το παιδί παιχνίδια ή ρούχα που δεν τα χρειάζεται πια και αποφασίστε σε ποια οργάνωση θα τα δώσετε. Στο σούπερ μάρκετ διαλέξτε ένα προϊόν για να το βάλετε στη σακούλα με τα τρόφιμα που θα δοθούν σε άπορες οικογένειες.

3.    Καθημερινή ευγένεια

Η στιγμή της απόσυρσης - Χόρχε Μπουκάι

Απομακρύνομαι για να μείνω λίγο με τον εαυτό μου ή για να πάω πάλι από την αρχή.

Ας πάρουμε ένα κλασικό παράδειγμα: τον ζωγράφο με τον πίνακά του.

Ο ζωγράφος στέκεται λίγα λεπτά μπροστά στο τελάρο πριν ακόμη αρχίσει να ζωγραφίζει. Αισθάνεται την πρόκληση που τον δημιουργεί η λευκότητα του τελάρου. Αντιλαμβάνεται το κενό που έχει απέναντι του και νιώθει την ευθύνη ότι κάτι πρέπει να κάνει μ’ αυτό που υπάρχει εκεί μπροστά στα μάτια του. Ο καλλιτέχνης δέχεται, σαν να μη μπορεί να κάνει αλλιώς, έναν καταιγισμό συναισθημάτων. Αρχίζει να αισθάνεται διάφορα πράγματα μπροστά σ’ αυτό το λευκό τελάρο, μαζί με την επιθυμία να ζωγραφίσει. Και τότε, κάνει μια κίνηση. Αρπάζει ένα πινέλο, λίγη μπογιά και μια σπάτουλα, πλησιάζει το τελάρο και ζωγραφίζει κάτι. Αυτό αποτελεί τη μετουσίωση του συναισθήματος που ένιωθε.

Αφού βάλει μερικές πινελιές, ο ζωγράφος σταματάει. Κάνει δυο-τρία βήματα πίσω και κοιτάζει.

Αυτή είναι η στιγμή που ονομάσαμε «της απόσυρσης».

Όταν πηγαίνει λίγο πίσω και κοιτάζει, συνειδητοποιεί και αντιλαμβάνεται αυτό που βλέπει, και αποκτά συναίσθηση του τι έχει βάλει στον πίνακά του. Λίγα μόλις δευτερόλεπτα ή λεπτά μετά, έχει συνείδηση του έργου τον και αισθάνεται ξανά να τον πλημμυρίζουν συναισθήματα, έχει ξανά συναίσθηση αυτού που βλέπει, και νιώθει ξανά ότι κάτι πρέπει να κάνει. Η αίσθηση αυτή μετατρέπεται πάλι σε ενέργεια. Ο καλλιτέχνης πλησιάζει το πινέλο και την παλέτα. Ζωγραφίζει για κάποιο διάστημα, πριν κάνει πάλι λίγα βήματα πίσω για ένα νέο ξεκίνημα του κύκλου.

Η ζωή μας ολόκληρη σημαδεύεται από τέτοιες στιγμές. Ενώ είμαστε μόνοι μας και σε απόσταση από αυτό που συμβαίνει, ανακαλύπτουμε αισθήματα και νιώθουμε να διακινούνται μέσα μας συναισθήματα τα οποία, όπως είπαμε παραπάνω, μπορεί να γίνουν ενέργεια στην υπηρεσία αυτού που θα ακολουθήσει.

Όταν καταφέρνω να μετατρέπω τα συναισθήματά μου σε μιαν ανάλογη ενέργεια, τότε η πράξη αυτή με φέρνει σε επαφή με «το πράγμα». Το ζω, λειτουργώ μέσα σ’ αυτό και, σ’ έναν μικρό ή μεγάλο βαθμό, το αλλάζω.

Αν με την παρέμβασή μου εξαντληθεί ή αλλάξει η κατάσταση (ή όταν εμένα με κουράσει το βίωμα), αποσύρομαι ξανά — όχι όμως με την έννοια ότι φεύγω, αλλά ότι ακόμη μια φορά ξαναρχίζω.

Jorge Bucay - Ο Δρόμος των Δακρύων

Πηγή

Οι δέκα τρόποι ευτυχίας που δίδασκαν οι Αρχαίοι Έλληνες

Όπως πίστευε ο Επίκουρος, ο άνθρωπος είναι κάτι μεγάλο και πολύτιμο. Την ευτυχία, τη μακαριότητα, την έχει μέσα του, φτάνει να... παραμερίσει όσα τον ενοχλούν και του κάνουν κόλαση τη ζωή. Εδώ, παρουσιάζονται 10 μικρά αλλά πολύτιμα μαθήματα ευτυχίας που μας δίνουν οι αρχαίοι πρόγονοι μας!

1. Κάνε τα πάντα με αγάπη!

"Ζούμε με συναισθήματα, όχι με τις ώρες στο ηλιακό ρολόι. Θα έπρεπε να μετράμε το χρόνο με τους χτύπους της καρδιάς."

Αριστοτέλης

"Η αγάπη είναι η αιτία ενότητας όλων των πραγμάτων"

Αριστοτέλης

2. Αγκάλιασε τις προκλήσεις και μάθε από αυτές

Όπως λέει και το αρχαίο γνωμικό: «Ζήσε το σήμερα και ξέχασε το παρελθόν». Οι προκλήσεις είναι πάντα μια ευκαιρία για κάτι καινούριο. Ακόμη και το ΟΧΙ μπορεί να γίνει μια νέα για να κινηθούμε σε μια νέα κατεύθυνση. Το μεγαλύτερο εμπόδιο στη ζωή μας είναι ο εαυτός μας.

«Οι μικρές ευκαιρίες είναι συχνά η αρχή μεγάλων έργων».

Δημοσθένης

3. Πίστεψε στον εαυτό σου, άκουσε τον και μην παίρνεις πολύ σοβαρά αυτά που σου λένε οι άλλοι.

ΟΠΑΝ Δήμου Αθηναίων - Διαλέξεις για την Ψυχική Υγεία

Γιατί η ψυχική υγεία είναι εξ ίσου σημαντική με τη σωματική

Ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Έρευνας και Θεραπείας της Συμπεριφοράς, διοργανώνει μία σειρά διαλέξεων ψυχοκοινωνικής θεματολογίας για το ευρύ κοινό, στο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου (Ακαδημίας 50). Οι ομιλητές, όλοι μέλη του ΙΕΘΣ, είναι ειδικοί ψυχικής υγείας, (ψυχολόγοι, ψυχίατροι) καταξιωμένοι επιστήμονες στον χώρο τους.

Παρασκευή 11 Μαρτίου, ώρα: 19.00 – 21.00

Νικήστε την κατάθλιψη

Σ. Καπνογιάννη, Γ. Κακλαμάνη & Κ. Ευθυμίου

Παρασκευή 1 Απριλίου, ώρα: 19.00 – 21.00

Κοινωνικό άγχος και διεκδικητικότητα

Β. Αντωνίου, Κ. Μυλωνά & Κ. Ευθυμίου

Παρασκευή 8 Απριλίου, ώρα: 19.00 – 21.00

Μείωση του σωματικού βάρους και βελτίωση της εικόνας σώματος

Ι. Αλμπάχρι, Σ. Άνθη & Φ. Λέκκα

Παρασκευή 15 Απριλίου, ώρα: 19.00 – 21.00

Δημιουργώντας ερωτικές σχέσεις στην ενήλικη ζωή

Ε. Κουβαράκη, Μ. Λεμονούδη & Γ. Ευσταθίου

Παρασκευή 22 Απριλίου, ώρα: 19.00 – 21.00

Άγχος και πανικός

Μ. Επταήμερος, Ν. Καρρά & Θ. Καλπάκογλου

Παρασκευή 13 Μαΐου, ώρα: 19.00 – 21.00

Διαχείριση του στρες σε παιδιά και εφήβους

Α. Καλαντζή – Αζίζι

Παρασκευή 20 Μαΐου, ώρα: 19.00 – 21.00

Σχέσεις γονέων παιδιών

Μ. Βλαβιανού & Κ. Αγγελή

Σε όλες τις ομιλίες, εκτός των έγκυρων θεωρητικών γνώσεων (αιτιολογία, επιδημιολογία κ.α.) η έμφαση δίνεται στο  πρακτικό επίπεδο με χρήσιμο υλικό αυτοβοήθειας.

H είσοδος είναι ελεύθερη.

Πηγή 

Η ακαταστασία του εφηβικού δωματίου αντικατοπτρίζει και την ανήσυχη σκέψη του!

Εάν ρωτήσετε τον εαυτό σας ή κάποιον άλλο γονέα σχετικά με το δωμάτιο του έφηβου παιδιού σας το πιο πιθανό είναι να ακούσετε ότι πρόκειται για μία καθημερινή σύγκρουση! Αρκετοί γονείς περιγράφουν ότι είναι πολύ συχνή αιτία καυγά και αντιπαράθεσης να πείσουν το παιδί τους να κρατάει τακτοποιημένο το δωμάτιο του!

Πολλές φορές δε όσο και αν φωνάξουν ή κάνουν επανειλημμένες παρατηρήσεις δεν αλλάζει τίποτα. Τα δωμάτια των εφήβων παραμένουν ένα χάος γεμάτο άπλυτα ρούχα, πεταμένα βιβλία, καλλυντικά και μισοτελειωμένα φλιτζάνια καφέ!

 

Τι συμβαίνει όμως με τα εφηβικά δωμάτια και γιατί επικρατεί διαρκώς μία ακαταστασία;

Στο συχνό αυτό ερώτημα των γονέων ο κ. Στέλιος Μαντούδης, Αναπτυξιακός Εργοθεραπευτής, απαντά ότι σύμφωνα με κάποιες ψυχοδυναμικές θεωρίες τα εφηβικά δωμάτια

Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στις σχέσεις του με τους μαθητές και τους γονείς

Ένα ευκολοδιάβαστο και συγχρόνως εξαιρετικό άρθρο βγαλμένο μέσα από πείρα και μελέτη χρόνων.

Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση είναι οι σχέσεις του με τους μαθητές κυρίως, αλλά και με τους γονείς των μαθητών. Η διαπίστωση του προβλήματος είναι και προφανής —αφού ο καθένας αντιλαμβάνεται την ύπαρξη του— αλλά και επιστημονική. Αναφέρομαι λ.χ. στην έρευνα του καθηγητή του Παν. Κρήτης Κώστα Μάνου με θέμα: «Στάσεις εφήβων ή πώς μας βλέπουν και τι θέλουν οι έφηβοι», Αθήνα 1990, στην οποία, ανάμεσα σε άλλα ενδιαφέροντα συμπεράσματα, αναφέρεται ότι το 50% των μαθητών έχουν κάποιο πρόβλημα ή προβλήματα με τους καθηγητές τους (Βλ. σ. 146).Στην εισήγηση μου λοιπόν, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τις βασικότερες προϋποθέσεις με τις οποίες ο εκπαιδευτικός θα ξεπεράσει τις δυσκολίες του στις παραπάνω σχέσεις του, αλλά και τα βασικότερα σημεία τριβών που συναντά στην επικοινωνία του με μαθητές και γονείς. Κάποτε ο καθηγητής επιβαλλόταν με το κύρος του και την αυθεντία του. 'Ότι έλεγε ήταν αναμφισβήτητο. Στην εποχή μας όμως, έχουν πλέον εκλείψει οι αυθεντίες.

Ο εκπαιδευτικός πρέπει να πείσει τους μαθητές και τους γονείς με την όλη του συμπεριφορά και με την όλη του πνευματική και παιδαγωγική πανοπλία. Κι αυτή η πειθώ είναι το δύσκολο σημείο της όλης υπόθεσης, διότι το «αυτός εφα» ανήκει στο παρελθόν. Σήμερα χρειαζόμαστε επιχειρήματα. Για το λόγο αυτό ο σημερινός εκπαιδευτικός καλείται να αναλάβει ένα ρόλο σε μια δύσκολη στιγμή.

Για να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, χρειάζεται μεταξύ άλλων να έχει υπόψη του και τα εξής:

Τους λίγους, τους γνήσιους, εκείνους τους ανθρώπους να εμπιστευτείς καρδιά μου!

Εκείνοι οι άνθρωποι που μιλούν στην καρδιά σου.. Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνοι οι άνθρωποι που σου απλώνουν το χέρι χωρίς καν  να τους ξέρεις.. Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνους τους  ανθρώπους που μόλις γνώρισες και έχεις την εντύπωση πώς τους  ξέρεις μια ζωή.. Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνους τους ανθρώπους που έχουν βαθύ και καθάριο βλέμμα.. Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνους τους ανθρώπους που έχουν περάσει τόσα και δεν φοβούνται να περάσουν άλλα τόσα.. Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν δεύτερο ζευγάρι παπούτσια αλλά στο δίνουν για να μην περπατάς ξυπόλυτος εσύ.. Εκείνους να εμπιστευτείς.

Εκείνους τους ανθρώπους που δεν θα σου ζητήσουν ανταλλάγματα..

Όταν το παιδί γίνεται απόμακρο κι έχει επιθετικές τάσεις κατά την εφηβεία

Η εφηβεία είναι λοιπόν, λόγω αυτών των αλλαγών και των αναταράξεων, η πιο πολυσυζητημένη ίσως ηλικία του ανθρώπου. Για καμιά άλλη ηλικία δεν ανησυχούν τόσο πολύ οι γονείς, οι οποίοι πολύ συχνά, μισοαστεία μισοσοβαρά εκφράζουν αυτή τους την ανησυχία από την πολύ τρυφερή ηλικία των παιδιών τους: «αν κάνει έτσι τώρα στα πέντε του, φαντάσου τι μας περιμένει στην εφηβεία!», «προσπαθώ από τώρα να βάλω κάποιους περιορισμούς για να αποφύγουμε στην εφηβεία τα χειρότερα..», «ως τώρα καλά τα πήγαμε, τώρα που έρχεται η εφηβεία να δούμε τι μας περιμένει..».

Ανησυχίες και φόβοι δικαιολογημένοι εν μέρει, άσκοποι όμως από την άλλη μεριά επειδή, αν κάτι χαρακτηρίζει την εφηβεία, αυτό είναι ότι δεν είναι ούτε προβλέψιμη ούτε γενικεύσιμη. Οι ανατροπές και οι μεταβολές που συμβαίνουν στον κάθε έφηβο είναι τέτοιες που μπορούν πραγματικά να

Πρέπει οι γονείς να έχουν πάντα την ίδια γνώμη;

Ένας διάλογος που ίσως κάτι να σας θυμίζει: H μαμά φωνάζει: «Παιδιά, πλύνετε τα δόντια σας, ετοιμαστείτε, είναι ώρα να πέσετε!». Tα παιδιά παρακαλούν: «Mαμά, να παίξουμε λίγη ώρα ακόμη και να πλύνουμε τα δόντια το πρωί;». H μαμά επιμένει: «Ξέρετε ότι το βράδυ πρέπει να πλένετε τα δόντια, αλλιώς θα χαλάσουν». Tα παιδιά προσπαθούν πάλι: «Mα δεν φάγαμε γλυκά το βράδυ, έλα, βρε μαμά, μόνο σήμερα!». H μαμά δεν πτοείται κι αρχίζει να νευριάζει: «Tο ξέρετε πολύ καλά ότι δεν έχει σημασία τι φάγατε, τα δόντια πλένονται κάθε βράδυ, λοιπόν, ελάτε αμέσως!». Eδώ παρεμβαίνει ο μπαμπάς: « E, καλά, δεν θα πάθουν τίποτε για μία φορά, άσ’ τους να παίξουν λίγο ακόμη». Tα παιδιά πανηγυρίζουν: «Nαι! Μπράβο, μπαμπάκα, είσαι πολύ καλός!». H μαμά γίνεται έξαλλη και πιθανότατα επακολουθεί λογομαχία μεταξύ των γονιών.

«Δεν θα με παίρνει στα σοβαρά»

Οι ασυμφωνίες για τη διαπαιδαγώγηση πηγάζουν από βαθύτερες διαφωνίες του ζευγαριού

Τα 4 στηρίγματα μιας υγιούς οικογένειας

Η οικογένεια ως βατήρας

Το σπίτι όπου έζησε το παιδάκι που ήμουν κάποτε, και τα πρόσωπα με τα οποία μοιράστηκα την οικογενειακή μου ζωή υπήρξαν ο βατήρας πάνω στον οποίο πάτησα για να εκτελέσω το άλμα προς την ενήλικη ζωή μου.

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.

Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ' έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη

Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει

Πόσο «επικίνδυνοι» είναι οι φιλελεύθεροι γονείς;

Είστε υπερβολικά ανεκτικοί και υποχωρητικοί με τα παιδιά σας και αρνείστε να τους βάλετε όρια στο όνομα του φιλελευθερισμού; Ο νευροψυχίατρος και ειδικευμένος σε θέματα συμπεριφοράς D.r David Sack, μας λέει γιατί οι φιλελεύθεροι γονείς είναι εξίσου επικίνδυνοι με τους αυταρχικούς!

Ο γνωστός φιλελεύθερος φιλόσοφος Μοντεσκιέ έλεγε: «Ελευθερία δεν είναι το να κάνει κανείς ό,τι θέλει αλλά το να μπορεί να κάνει ό,τι πρέπει». Σήμερα πολλοί γονείς βασιζόμενοι σε μια λανθασμένη ή ψεύτικη έννοια του φιλελευθερισμού αναπτύσσουν μια υπερβολικά ανεκτική συμπεριφορά προς τα παιδιά τους, με καταστροφικά –πολλές φορές- αποτελέσματα.

Τα χαρακτηριστικά των φιλελεύθερων γονιών

Οι ανεκτικοί και φιλελεύθεροι γονείς

Όλα ξεκινάνε από το σπίτι: μύθος ή αλήθεια;

Γυρνώντας πολλά χρόνια πίσω, εκεί κάπου στην ορμή της εφηβείας μου, είχα μία από τις πρώτες ιδεολογικές διαφωνίες με τον πατέρα μου, διαφωνία που με ακολουθούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα:

-«Ο άνθρωπος γεννιέται, δε γίνεται»… έλεγε εκείνος

-«Όχι, ο άνθρωπος γίνεται» φώναζα εγώ, σε μια προσπάθεια να δοθεί χώρος στην προοπτική της αλλαγής.

Λίγο αργότερα, σε ένα από τα πρώτα μαθήματα Εξελικτικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο το μεγάλο ερώτημα τέθηκε μπροστά μου ξανά. Η φύση ή η εμπειρία καθορίζει το ποιοι είμαστε τελικά; 

«Εγώ φταίω…»

Νομίζεις πως είναι κάπου μακριά και δεν ακούν.

Νομίζεις πως είναι απασχολημένα και δεν σε βλέπουν.

Νομίζεις πως είναι μικρά και δεν θα καταλάβουν…

Η μαμά γύρισε αργά από τη δουλειά. Είναι κουρασμένη. Κάνει δουλειές και είναι θυμωμένη.

Εγώ φταίω αν είχα μαζέψει τα παιχνίδια μου, δεν θα χρειαζόταν να κουραστεί για να τα μαζέψει εκείνη…

Η αλήθεια είναι πως είναι εκεί. Κρυμμένα ή απλά αόρατα. Μέσα στον μικρό χρωματιστό τους κόσμο, εκεί που εσύ είσαι πελώριος.

Ο γονιός, ο τροφός, ο δάσκαλος, ο αρχηγός…

Ο Πελώριος!

Μη με χτυπάς. Μη με βρίζεις. Μη με προσβάλλεις. Άσε με να είμαι απλά το παιδί σου.

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα κατά της Επιθετικότητας εναντίον των Παιδιών

Μη με χτυπάς.

Σε παρακαλώ, πονάω.

Και δεν ξέρω τι ψέμα να πω στη δασκάλα μου όταν θα δει τα μελανά μου σημάδια.

Πόρτα, σκάλα, μπάλα, απροσεξία.

Πως θα την πείσω ότι είμαι απρόσεκτος όταν εγώ είμαι που βρίσκω τα λάθη όλων των συμμαθητών μου στον πίνακα;

Πως θα την πείσω ότι σκουντουφλάω συνέχεια και πέφτω;

Σταμάτα να με πονάς…

Μη με βρίζεις.

Έκανα μια αταξία. Ήταν μια άτυχη στιγμή. Μια στραβή μπαλιά και μια γλάστρα αναποδογυρισμένη στην αυλή.

Μη μου φωνάζεις. Θα τα μαζέψω μόνος μου.

Όπως μόνος μου φτιάχνω το δωμάτιο μου και περνάς και το ελέγχεις.

Μόνο μη μου μιλάς άσχημα, σε παρακαλώ.

Μη με προσβάλλεις.

Μπορείς να λύσεις κάθε σου πρόβλημα. Αρκεί να το θελήσεις!

Αυτές είναι οι χρυσές συμβουλές που μπορούν να σας βοηθήσουν σε κάθε πρόβλημα.

Δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς ψυχολόγος για να «φιλοσοφήσει» τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει, και να συνδυάσει προσωπικές σκέψεις και φιλοδοξίες, με τις συμβουλές του περίγυρου του. Όροι όπως αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, αισιοδοξία, θετικότητα μπορούν να αποτελέσουν κεντρικά σημεία ανάπτυξης εκείνων των σκέψεων που θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα.

1. Κάνε αυτό που σε ευχαριστεί.

Όταν θα ξεκινήσεις να το ακολουθείς θα διαπιστώσεις ότι η ζωή σου συγχρονίζεται με τις αξίες και τα θέλω σου. Τότε όλα σίγουρα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.

2. Κάνε ό,τι καλύτερο μπορείς.

Μην πιέζεις τον εαυτό σου να κάνει κάτι το οποίο δεν είναι εφικτό. Η τάση της τελειομανίας που διακατέχει την εποχή μας μπορεί να προκαλέσει επιπρόσθετα άγχη και δυσκολίες, οι οποίες δεν είναι απαραίτητες στην ζωή μας και ούτε θα προσφέρουν κάτι ουσιαστικό.

3. Θέσε τα δικά σου όρια και πορεύσου σύμφωνα με αυτά.